Sergio Bonelli Editore'nin Dylan Dog serisinin 280. sayısı olan ve ilk kez Aralık 2009'da yayınlanan bu albüm, zamanın testinden de geçerek, serinin bu dönemindeki hikayelerden izleyici ve sektör eleştirmenlerini en çok etkileyenlerden biri olduğunu kanıtladı. Roberto Recchioni'nin metinleri ve Massimo Carnevale'nin çizimleri, Tiziano Sclavi'nin yarattığı karaktere yeni bir okuma düzeyi kazandırarak, o zamana kadar İtalyan popüler çizgi romanlarında hiç ele alınmamış temalara değinmeyi başardı.
YARATILIŞ:
Bu fikrin temelinde, Recchioni'nin hatırladığı gibi, “Mauro Marcheselli'nin dahice alaycılığı ve Massimo Carnevale'nin sanatsal dürtüsü” yatıyor: "Bir gün Mauro beni aradı ve şöyle dedi: 'Dylan'ın hastalığıyla ilgili bir hikaye yapmak istiyordum ve düşündüm ki: sen her zaman hasta olduğun için bu işi senden daha iyi kim yapabilir ki?'"
Aslında, Romalı çizer Massimo Carnevale ile düzenli serideki ilk hikayesi hakkında konuşmaya başlamıştı ve onunla ne çizmek istediğini tartışıyordu. Carnevale, Lynch'in filmlerindeki gibi, belirgin bir klostrofobik atmosfer ve rahatsızlık hissinin hakim olduğu bir ortam yaratmak istiyordu. Ayrıca, psikiyatri hastanesi ve deforme hemşireleriyle, Silent Hill 2 video oyunundaki atmosfere benzer bir ortam yaratmak istediğini de belirtmişti.
İlk başta tereddüt eden yazar, kendi blogunda sağlık durumuyla ilgili yazdığı yazıları tekrar okuduktan sonra, bu konuda söyleyecek çok şeyi olduğunu ve Marcheselli'nin önerdiği şeyin, Romalı çizerin Dylan Dog için çok önemli gördüğü türde bir hikaye yazmak olduğunu fark eder: "Sclavi'nin karakteriyle önemli bir şey yapmak için birinin kanının akması gerektiğini düşünüyorum. Bunu yapanın senarist, çizer veya karakter olması önemli değil, önemli olan bu üç figürden en az birinin gerçekten acı çekmesi, kendini ortaya koyması, risk alması, incinmesidir. Ve daha sonra Mater Morbi olacak olan o hikayeyle, bana çok acı çekme şansı verildi."
Recchioni, o dönemde Bonelli'deki deneyiminin henüz başındaydı ve iki hikaye yazmıştı; bunlardan biri bir uzun hikayeydi (Dylan Dog 268, 'Il modulo A38', Bruno Brindisi'nin çizimleriyle), diğeri ise 'Fuori tempo massimo' idi ve Massimo Carnevale'nin çizimleri ve renkleriyle 2007 yılında Dylan Dog Color Fest n.1'de yayınlanmıştı. Marcheselli ve yayınevinin güveninin bir kanıtı olan bu hikaye, görüldüğü gibi, tam anlamıyla karşılığını bulacaktı.
SENARYO:
Mater Morbi'nin ilk konusu, senaristin kendi tanımına göre “neredeyse bir şaka”dır.
Genel hatlarıyla hikayenin temasını içerir, ancak olay örgüsünün dönüm noktaları ve birçok önemli unsur, örneğin çocuğun hikayesi veya Dylan ve Mater Morbi arasındaki ilişki gibi unsurlar eksiktir. Daha çok, yayınevi tarafından Recchioni'nin hastalık temalı bir hikaye üzerinde çalıştığını onaylamak için kullanılır.
Gerçek hikaye, senaryo aşamasında, bölümün ne anlatmak istediği konusunda net bir fikirle, ancak o anki ruh haline göre belirlenen katı bir anlatım tarzı olmadan ortaya çıkar.
Metinlerin yazımı, grafik tasarımla tamamlayıcı bir şekilde gerçekleştirilir: Massimo Carnevale, çizgiromanı çizmek için çoktan seçilmiştir ve bu nedenle, yazar sahneleri betimlerken, grafik tasarımdan çok önce, çalışma süresince kendisine eşlik eden sanatçının çizim stilini zihninde net bir şekilde canlandırabilir.
MATER MORBI'NİN GÖRÜNÜŞÜ:
Metinler ve görüntüler arasında zaten kanıtlanmış bir uyum olmasına rağmen, Recchioni ve Carnevale arasında farklı bir bakış açısı ortaya çıkıyor: Mater Morbi karakterinin estetik yönü. Yazar, hastalığın alegorik bir imgesini, duyusal olarak klasik bir formda, onun canavarca doğasını gösteren birkaç unsurla birlikte istiyor, oysa çizer ona bir yüz ve yıpranmış bir vücut vermek istiyor, hastalığın temsilcisi, acı çeken, saçsız ve kıllar, çiviler ve tüplerle kaplı, ama Giger ile Borg kraliçesi arasında bir yerde, yıkıcı bir duygusallığa sahip. Çizeri, Dylan'ın böyle bir karakteri öptüğü görüntüsünden etkilenen okuyucuyu çarpmak istiyor. Sonunda Recchioni galip gelir, ancak sonradan “bazı okuyucuların Mater Morbi'nin hastalığın baştan çıkarıcı cazibesini vurgulamak için güzel bir kadın olarak temsil edildiğini anlamadıklarını ve onu sadece sıradan bir sadomazoşist olarak gördüklerini” itiraf eder. Yani, belki de Massimo haklıydı."
ÇİZİM AŞAMASI:
Mater Morbi konusundaki çıkmaz aşıldıktan sonra, geri kalan çalışmalar özel bir sorun yaratmadı: sanatçının hayal gücü, Bonelli'nin tarihi kanonuyla mükemmel bir şekilde birleşti. Tek düzeltme, yazarın bir kolu eksik bir hemşireyi tasvir etme özgürlüğünü kullandığı birkaç panelle ilgiliydi. Yazar, okuyucuya eksik kolun ardında gizlenen acıyı yorumlama imkânı bırakmak için bu özgürlüğü kullanmıştı. Bu, çizgiroman sanatçısının çalışmalarının tipik bir özelliğidir. Sanatçı, hikâyede belirli bir tür belirsizlik yaratmak için bağlamla ilgisi olmayan unsurlar eklemeyi sever. (Bu baskıda söz konusu paneller 55, 56 ve 57. sayfalarda geri getirilmiştir.)
ÖLÜMDEN SONRA:
2009 yılının sonunda, İtalya'nın ötenazi konusunda bölünmüş olduğu bir dönemde, bu kayıt defterinin hikayesi hemen benzeri görülmemiş bir medya ilgisi ile karşılaştı. Piergiorgio Welby ve Eluana Englaro vakaları, İtalyan hukuk sisteminin biyolojik vasiyet konusunda bariz eksikliklerini ortaya çıkardı ve İtalyan çizgi roman dünyasının en sevilen karakterlerinden biri tarafından bizzat yaşanan bu kadar sıcak bir konu, canlı tepkilere yol açarak defalarca gazetelerde ve televizyonda yer aldı.
Örnek olarak, o dönem Sağlık Bakanlığı Müsteşarı Eugenia Roccella'nın durumu gösterilebilir. Roccella, ll Fatto Quotidiano, l'Unità ve ll Secolo d'Italia gazetelerinde yayınlanan makalelerin yol açtığı tartışmanın ardından, hikayenin ilginç tartışma konuları, öncelikle doktor ve hasta arasındaki ilişkiyi gündeme getirdiğini kabul ederek fikrini değiştirmek zorunda kaldı.
Etik ve sosyal tartışmalar bir yana, geriye kalan şey, cesur bir hikayeye sahip bu karakterin medya ve kültürel tartışmaların odağına geri dönmesi ve Dylan Dog'un hâlâ hayatta ve büyük işler başarabilecek durumda olduğunun bir göstergesi olmasıdır.
* Yukarıdaki metin bu versiyonda yer alan tanıtım ve açıklama metninin çevirisidir.
* Daha kaliteli ve yüksek çözünürlüklü bu sayısal yayını hazır ele almışken çeviriyi gözden geçirmekte de fayda gördüm. (ç.n.)
[FR]"Groenland Vertigo" (Casterman, 2016)
