Senaryo : Guido Buzzelli, Alexis Kostandi,
Çizim : Guido Buzzelli,
Çeviri : SToktan.
1972-Zil Zelub, Charlie Mensuel'de (#38-#44) ön baskı, Fransızca,
1973-Zil Zelub "Editorial Presença", Lisboa tarafından Portekizce,
1975-Zil Zelub "E.G.A." İtalyanca,
1977-Zil Zelub "Charlie Special 2″, Editions du Square, albüm olarak yayınlandı.
64 sayfalık 'Zil Zelub' (1971 ve 1972 yılları arasında çizilmiştir) Buzzelli'nin grafik ve anlatı deneylerinin doruk noktası gibi görünmektedir.
Üstad, insanların kendisinden nasıl faydalanmaya çalışacaklarını göstererek insan doğasına ilişkin görüşlerini anlatmaya devam ediyor.
Buzzelli'nin açıkça bir anagramı olan Zil Zelub, uzuvları vücudundan ayrılan ve artık ona itaat etmeyen hayalperest, hassas bir sanatçıdır.
Kahramanın bu fiziksel işlev bozukluğu elbette sosyal bir işlev bozukluğuna karşılık gelir: "Zil Zelub benim özel kabusum. İlk kez, kesin ve korkunç teslim tarihleri olan, yayınlanmak üzere bir hikaye üzerinde çalışıyorum. Bu da her zaman yaptığım gibi geri dönüp bazı çizimleri yeniden yapmama izin vermiyor... Her neyse, bu kendisiyle çatışma halinde olan, nefret ettiği insanlar tarafından sömürülen ve trajik bir sona mahkum olan bir adamın hikayesi."
Buzzelli, uzun bir süredir sanatıyla geçimini sağlayana kadar yaşamak için çizgiroman yapan bir ressamdır. Neyse ki henüz bunu başaramadı ve Buzzelli hâlâ gazetelerde çizmek zorunda.
Müzeleri ve milyarderlerin tuvaletlerini süsleyen pek çok iyi ressam var. Öte yandan, iyi çizgiromanlar ise bir bıçkıcının elinin parmaklarıyla sayılabilir.
Arkadaşım Buzzelli hakkında en çok takdir ettiğim şey (harika arkadaşlara sahip olmak gerçekten güzel. Onlara yağ çekmek için kendimizi zorlamamıza gerek yok), arkadaşım Buzzelli hakkında en çok takdir ettiğim şey diyordum, çizgiromanlarında anlattığı hikâyelerin çizgiromanlar dışında anlatılamaz olmalarıdır: Buna inanmak için onları görmelisiniz.
Bunun dışında, Buzzelli'nin eserini bu kadar çekici kılan karanlığın, karamsarlığın ve trajedinin ardında, muazzam bir hassasiyet, büyük bir nezaket, cömert fikirler ve hepsinden önemlisi, Buzzelli'nin çok yalnız bir adam olduğu gerçeğini hissediyoruz; ama bu onun sorunu.
Wolinski
